لباس هر شخص بیانگر ایده ها و تفکرات یک شخص است علاوه برآن لباس های محلی نماد چیزهای دیگری نیز هستند. لباس محلي، نماد فرهنگ و نشانه ي قومي و مظهر خاص اقوام مختلف است. هريک از اقوام ايراني بنابر موقعيت جغرافيايي، اقتصادي و فرهنگي خود پوشاک خاص مي پوشند.

به طوركلی عوامل موثر بر فرم لباس ها درجوامع مختلف عبارتند از:
۱) شرایط جغرافیایی و محیطی و آب و هوا
۲) نحوه زندگی و اسكان و اوضاع اجتماعی
۳) جنگ ها و اوضاع سیاسی و نوع حكومت
۴) شرایط و اوضاع اقتصادی و پیشرفت های تكنولوژی
۵) اعتقادات مذهبی و آداب و رسوم
۶) نظام طبقاتی حاكم بر جامعه
۷) روابط فرهنگی, اقتصادی و سیاسی با سرزمین های مجاور.

پوشاک زنان روستای مخور شامل 10 تکه‌است که عبارتند از:

  1. کوینک (پیراهن)
  2. تومان (تنبان یا دامن شلیته‌ای)
  3. یایلیق (روسری)
  4. آلین یایلیقی (چارقدی که از روی یایلیق و برای نگهداشتن آن از بالای پیشانی بسته می‌شود)
  5. آرخچین(عرقچین)
  6. یل(نیم تنه ساده‌ای که زمستان‌ها روی جلیقه پوشیده می‌شود.)
  7. جوراب
  8. جلقا(جلیقه بی آستین)
  9. باشماق (کفش)
  10. چارقد(روسری)

طی بررسی های بعمل آمده لباسهای محلی آذری زبانان در کلیه مناطق استانهای آذری نشین تقریبا مشابه است و همچنین مشابه با لباسهای ایل قشقایی ها و شاهسونها و ایلات دیگر آذری زبان می باشد.

عکس از وبلاگ اندریان نیوز

من هنوز هم چارقدهای سفید با گلهای رنگارنگ که چارقد گفته میشد را در روستای خودمان و روستاهای مجاور میبینم استفاده می شوند.

در قدیم دختران روستایی و تازه عروسان با توجه به وسع خانواده روی جلقا و حاشیه عرقچین خود سکه آویزان می کردند و میزان سکه نشان از وضع اقتصادی خانواده را نشان می داد و با آن خود را می آراستند و سلیقه های خود را نشان می دادند.